Barnehagen treng ikkje berre fleire tilsette – men rette folk

Barnehagen blir ofte omtalt som ein trygg og stabil del av kvardagen for barn flest. Men for mange foreldre finst det eit gap mellom det vi trur skjer – og det som faktisk kan møte barna våre når dørene lukkar seg.

Politikarar og «ekspertar» snakkar stadig om at barnehagane treng fleire tilsette. Det blir presentert som hovudløysinga på problema i sektoren. Samstundes blir eit avgjerande spørsmål sjeldan stilt: korleis har ungane det med dei vaksne som allereie er der?

Foreldre som vaks opp på 1990- og 2000-talet, trur ofte at barnehagen framleis er slik han var då – trygg, varm og prega av omsorg. Mange held fast ved dette biletet, utan å stille spørsmål ved om det faktisk stemmer i dag.

Når dørene lukkar seg

Vi foreldre veit eigentleg lite om korleis barna våre har det i kvardagen. Vi har dårleg tid, vi må på jobb, og vi håpar alt står bra til. Men vi veit ikkje kva som skjer etter levering, når dørene lukkar seg og kvardagen tek til.

Når dørene i barnehagen lukkar seg, veit foreldre altfor lite om kva som faktisk skjer

Nokre av dei som jobbar i barnehagen, har verken tolmod eller arbeidsglede igjen. Nokon gir foreldre eit glansbilete av dagen som ikkje stemmer. Andre snakkar nedlatande om foreldre bak ryggen deira, medan dei smiler og helsar høfleg ved henting. Dette handlar ikkje berre om stress eller høgt arbeidspress. Det handlar om haldningar, respekt og ærlegdom.

Spørsmåla vi bør stille oss

Vi foreldre må våge å tenkje litt djupare. Kvifor er barnet ditt så uvanleg letta når du kjem for å hente? Kvifor spring det i armane dine som om de har vore frå kvarandre i lang tid? Og kvifor vil så mange barn ikkje gå i barnehagen om morgonen?

Dette er spørsmål vi ikkje bør avfeie. For det er vi som har hovudansvaret for barna våre – ikkje dei tilsette. Dei er på jobb for løn, feriepengar og pensjon. Barna våre er der sju til åtte timar kvar dag, saman med vaksne dei eigentleg ikkje kjenner. For eit lite barn er det mykje.

Eit politisk ansvar som blir skyvd bort

Politikarane snakkar gjerne om «barnas beste». Samstundes prioriterer dei midlar og merksemd til heilt andre område. Avstanden mellom politiske ord og kvardagen til vanlege familiar har vorte stor.

Vi vel politikarar for å styre landet, men altfor ofte verkar det som dei styrer på avstand – utan reell innsikt i korleis livet til foreldre og barn faktisk ser ut.

Barnet sitt første møte med verda

Barnehagen er barnet sitt første møte med samfunnet. Det er der dei skal lære tryggleik, tillit og samspel – ikkje frykt eller uvisse.

Difor er det ikkje nok å telje hovud. Vi treng ikkje berre fleire tilsette i barnehagen. Vi treng rette folk. Vaksne som likar barn, som har tolmod, empati og eit varmt hjarte.

Ungane våre fortener meir enn ein stad å vere på dagtid. Dei fortener omsorg, respekt – og vaksne som bryr seg, også når ingen ser på.